Laden…

Vroege diagnostiek; cruciaal en schadelijk tegelijk. Lees meer…

Waarom vroeg diagnostiek belangrijk is voor de ontwikkeling van een kind met autisme? En hoe kan het dat de diagnose zoals wij die toepassen juist hun ontwikkeling tegen werkt?

Het leijke eendjeVeel ouders hebben al snel door dat hun kind anders is, maar kunnen er geen vinger op leggen. Met wat creativiteit en liefde lukt het hun vaak prima om aan te sluiten bij wat het kind nodig heeft totdat het kind steeds meer verschil begint te vertonen met zijn leeftijdsgenootjes. Hulp wordt vaak pas ingeschakeld als kinderen vastlopen, niet meer op het regulier onderwijs kunnen functioneren, agressief of depressief gedrag vertonen.

Ouders zijn dan ten einde raad en uitgeput.

Juist om dat te voorkomen adviseer ik ouders om rond de kleutertijd al aan de bel te trekken. Dat is de leeftijd waar de discrepantie vaak met grote stappen groeit namelijk en een kind met autisme stapjes mist/overslaat, welke van groot belang zijn voor de rest van zijn leven.

 

Bekijk het zo:

Stel je hebt van je geboorte tot je twintigste 10 stappen te doorstaan (uiteraard zijn het er veel meer!).
Een regulier kind volgt het rijtje van 1 t/m 10
Dit is een rijtje van een kind met autisme: 1,2,5,6,8.
Als we ditzelfde kind helpen op jonge leeftijd komt het er zo uit te zien: 1,2,3,4,5,6,7,8 en kan hij iets later maar nog steeds 9 en 10 ontwikkelen.

Hoe later de hulp ingeschakeld wordt, hoe meer gaten er zijn ontstaan en langer het duurt deze te helpen ontwikkelen en kans op onvolledige ontwikkeling uiteindelijk.
Wat het nog heftiger maakt is dat een kind vele trauma’s oploopt doordat hij stappen heeft gemist en daardoor nare ervaringen opdoet in de maatschappij. Deze trauma’s zorgen ook dat bepaalde ontwikkelingen stagneren.
Het is een sneeuwbaleffect. Hoe kleiner de sneeuwbal nog is hoe makkelijker we hem kunnen bewerken.

Maar nu komt de DSM, het grote boek van de GGZ erbij. Als een klein kind met autisme gediagnosticeerd wordt krijgen we een cijfer, welke de ernst van het ASS weergeeft. (Voorheen maakte we dit onderscheid tussen PDDNOS, klassiek en asperger). Iedereen weet van autisme “genees” je niet (Wat ik trouwens een heel raar woord vind, aangezien autisme geen ziekte is!), dus dit is wat het kind heeft. Zo is het een vaststaand feit geworden. Je gaat een traject in waarin rekening wordt gehouden met de ernst van de beperking en daardoor worden veel stappen niet (volledig) meer aangeboden, want dat zou het kind niet snappen of niet aankunnen. En zo wordt de ontwikkeling nog harder afgeremd…..

Dit staat zo haaks op wat nodig is, want juist omdat je kind nog zo jong is en jij er zo vroeg bij bent, kan je kind zich nog ontwikkelen en kan hij zomaar op zijn 20ste autisme hebben die helemaal geen 2 of 3 zou moeten zijn, maar een 1.

Ik denk dat we de DSM in combinatie met autisme anders moeten interpreteren als we onze kinderen recht aan willen doen en ze willen laten ontplooien tot volwaardige mensen, want dat zijn ze!
Zie de ernst als een indicatie hoeveel hinder het kind (en zijn omgeving) er op dat moment van heeft. Maar behandel hem met de intensie om hem te helpen ontwikkelen zodat zijn ernst op een 1 eindigt.

Zeg ik daarmee dat iedereen met autisme uiteindelijk in gradatie 1 thuis zou horen? Nee, maar je moet het maximale aan ontwikkeling stimuleren en helpen ontplooien. Gradaties in ernst zullen altijd blijven, maar zijn dus geen vaststaand feit.

logo1

 

Geef een reactie