Laden…

Het lelijke eendje? Een blog bericht geschreven door MamAuti!

Vandaag hoorde ik het weer, een opmerking over een ‘label’ krijgen als er een diagnose bedoeld wordt. Ik krijg er altijd de kriebels van. Alsof het beter is om maar niet het traject in te gaan om erachter te komen of je autistisch bent.

Ik heb altijd geweten dat ik anders was dan de mensen in mijn omgeving. Ik snapte de anderen niet en al helemaal niet waarom ze dingen fijn vonden. Gillen tijdens het spelen op het schoolplein. Naar de disco gaan. Ook snapte ik niet veel van vriendschappen. Ik had er bijna geen, maar daar stond tegenover dat ik het ook niet erg vond om alleen te zijn. 

Op het moment dat ik me voor het eerst ging inlezen in wat autisme (en dan vooral autisme bij vrouwen) inhield, vielen er stukjes op hun plek. De diagnose krijgen was heel dubbel, zowel heftig (het gaat nooit over) als een opluchting. Want eindelijk kon ik mezelf gaan begrijpen. Ik voelde me niet anders omdat ik raar was, maar omdat ik gewoonweg anders ben. 

Gisteravond was ik aan het denken over het concept ‘labeltjes plakken’ en ging ik bij mezelf na waarom dit bij mij heel veel weerstand oproept. En ineens werd het me duidelijk (misschien omdat ik in bad lag en het badeendje van ons zoontje zag).

Ik heb me altijd het lelijke eendje gevoeld. Ik was anders en hoorde er niet bij. Maar wat een gift is het om erachter te komen dat ik helemaal geen lelijk eendje ben, maar een zwaan tussen een groep eenden. Wat een vrijheid geeft die wetenschap! Want ik hoef me niet te gedragen als een eend, maar ik mag zijn als een sierlijke zwaan. En uitgroeien tot iemand die mooi is zoals ze is. 

Mijn diagnose gaf me erkenning voor hoe ik in elkaar zit en toestemming om mezelf te zijn. Ik snap wel de angst die uitgedrukt wordt met het concept ‘labeltjes plakken’, maar dat heeft te maken met hoe de wereld tegen autisten aankijkt en ze behandelt. Er zijn zoveel verschillende soorten zwanen; zo zijn er ook zoveel verschillende soorten autisten. Het autisme geeft alleen aan hoe sommige dingen in m’n hoofd werken, niet wat ik kan of wie ik ben. 

Inmiddels weet ik bijna drie jaar dat ik autistisch ben en het waren turbulente jaren. Ik heb mezelf opnieuw moeten leren kennen en tegelijkertijd m’n weg moeten gaan zoeken als moeder. Dit is een proces dat volgens mij nooit klaar is, maar waar ik wel even een spoedcursus voor nodig had. Ik heb heel veel steun gehad aan het schrijven. Sinds anderhalf jaar heb ik een blog en daar schrijf ik over mijn zoektocht naar mezelf, naar de moeder in me en naar hoe dingen in de praktijk werken. Met mijn blog hoop ik ook andere zwanen te kunnen inspireren en misschien wel te helpen. Want zwanen zijn geweldige vogels en de wereld zou een stuk minder mooi zijn zonder ze.

Mijn blog kun je vinden op www.mamauti.wordpress.com of via www.facebook.com/mamauti.blog/. Ik hoop dat mijn blog uitgroeit tot een plek waar we ervaringen kunnen delen en elkaar kunnen helpen. 

Het leijke eendje

Geef een reactie